Nieuws
Een brief aan vrouwen met kanker.
May 29, 2018
7

Na de uitzending van “ Het mooiste meisje van de klas.”  kreeg ik heel veel lieve berichten van vrouwen met kanker die mij vroegen: “Maar hoe doe je dat dan? Hoe kan je altijd maar positief zijn?” Vrouwen die ook kanker hebben en ‘s nachts wakker liggen van angst. Tegenwoordig moet iedereen maar positief denken. 

Positief denken is ontzettend hip & happening. Ik geloof niet in alleen maar positief denken. Alleen maar positief denken kan gewoon niet, dat bestaat niet. Het leven bestaat uit yin en yang. En natuurlijk heb ook ik ‘s nachts wakker gelegen van angst en natuurlijk voel ook ik me weleens neerslachtig. Daar zijn we mens voor. Vooral in de kankerwereld wordt positief zijn enorm benadrukt. Moet je op Facebook de reacties eens lezen als iemand griep heeft en daarna die van iemand die meldt kanker te hebben. Degene met griep krijgt reacties alsof het sterven nabij is… “Wat vreselijk voor je” “Heel veel sterkte.” “Oh, ik had het ook en ik was wel een hele week van de wereld” en ga zo maar door… En dan de reacties op degene met kanker “Wees sterk!” ”Blijf positief!” “Laat de moed niet zakken!” Maar hallo? Mag je af en toe de moed even laten zakken als je kanker hebt? Mag je angsten hebben om dood te gaan? Dit zijn namelijk nogal reëele angsten. Sommige vrouwen zijn al in paniek als hun nagel scheurt, of als het leuke truitje in de opruiming net weggekaapt is in hun maat… En dan zou je met kanker altijd maar positief moeten zijn? Griep is inderdaad heel vervelend, en denk je dan eens in dat kanker betekent dat je je voelt als met griep x 100 en dat dan vaak het hele traject wat voor sommige mensen twee jaar duurt. Met daarbij de kans op dood gaan. En als je het enorme geluk hebt het wel te overleven, dan mag je je leven weer oppakken en kom je erachter dat het nooit meer zo wordt zoals het was. Door de schade die de behandelingen vaak met zich meebrengen, leef je de rest van je leven alsnog vaak met een grieperig gevoel en bij elke controle of pijn in je lijf hangt weer het zwaard van Damocles boven je hoofd. Dus aan alle lieve, mooie, krachtige vrouwen met kanker of een andere chronische of levensbedreigende ziekte, wil ik zeggen: Ja, ook ik ben wel eens bang, ook ik heb wakker gelegen en ook ik ben het wel eens zat. En zodra ik erachter kwam dat als ik het wakker liggen accepteerde, dat het best logisch was en is om soms wakker te liggen als je zo’n ziekte hebt… Toen ik mijn gevoelens accepteerde, ze er gewoon mochten zijn… Toen werden de slapeloze nachten en angstige momenten een stuk minder. Dus hoe ik het doe? Niet vechten tegen mijn eigen gevoel. Maar juist extra lief zijn voor mijzelf op zulke momenten. Want ook deze emoties horen bij het leven en zeker ook bij het leven met kanker. Be kind to yourself, you’re doing the best you can!

Leave a Reply

7 comments

  1. Prachtig geschreven! Echt echt echt prachtig. En heel herkenbaar wat je schrijft. Bedankt voor je mooie brief!

    Liefs,

    Marlou

  2. Dank, ik heb hard gelachen om deze blog. Zou het niet beter kunnen verwoorden. Ik durf ook best veel te schrijven in een blog, maar ik weet dat sommigen van mijn lezers zich aangesproken zouden voelen.

  3. Spijker op z’n kop! Als vrouw met kanker heb ik inmiddels een paar dingen geleerd maar vooral ook geaccepteerd. Ik hoef niet meer altijd alles te kunnen; nee zeggen is geen schande! Want als ik nee zeg tegen een ander omdat het me teveel energie kost, zeg ik JA tegen mijzelf! Accepteren dat ik af en toe een hypochonder ben als ik weer een pijntje of bobbeltje voel. Ik schiet eerst in de paniek en denk dat ik nu toch echt doodga en als ik dan weer rustig ben ga ik de angel uit mijn angst halen. Ik stel mezelf dan de vraag; klopt het wat ik denk? Dat pijntje in mijn kaak dat kan toch ook iets anders zijn als een tumor? Misschien moet ik de tandarts eens vragen…Dat doe ik dan en dan blijkt het ‘gewoon’ een dingetje te zijn waar meer mensen last van hebben en krijg ik een foldertje mee. Fluitend loop ik dan weer naar buiten en is mijn angst weer even terug in zijn hok! Mijn huisarts heeft al paar keer gezegd dat ik misschien eens psychologische hulp moet inschakelen maar ik heb besloten dat ik accepteer dat ik af en toe hypochondrisch uit de bocht vlieg en zolang het me daarna lukt om de irrationaliteit van mijn gedachten om te zetten in logisch nadenken en het me rust geeft, kan ik het aan. Precies zoals jij zegt Esther; lief zijn voor onszelf! xxx

  4. En zo is het. Goed dat je er zo open over bent. Dit zal voor veel mensen met, maar ook na, kanker opluchting geven om dit te lezen. Juist deze gevoelens er laten zijn is naar mijn idee belangrijk. Zo bent je compleet. Je schrijft prachtig en oprecht ❤️

  5. Lieve Esther, wat heb je dit weer prachtig verwoord, zo waar! Onze dochter had als ‘lijfspreuk’: Life isn’t about waiting for the storm to pass, but learning how to dance in the Rain! Ik wens jou, samen met je prachtige gezin, veel liefde en geluk toe. Groet, Mary

  6. Lieve,mooiste meisje van de klas,heb tot het eind met bewondering en verwondering naar de uitzending zitten kijken. Hopelijk gaat het ondertussen nog zo goed met jou,je gezinnetje en zeker ook je ouders,dikke,dikke knuffel voor jou,’k heb ook ontzettend veel respect voor jou.