Spuitje alstublieft!

2 reacties

Eén, twee, drie en AAN ben ik weer, zoals altijd, direct alert uit de narcose. Ik schijn nogal makkelijk wakker te maken te zijn, zelfs na een operatie van 17 uur.
Wat is dit? Dit voelt heel naar. Ik lig op de Intensive Care, fel licht boven mij en een stuk of zeven nieuwsgierige, enthousiaste, onbekende gezichten van de IC buigen zich over mij heen.
Heel trots vertellen ze dat ik dit keer niet eens in coma hoef te blijven!

Mijn enthousiasme is echter iets minder groot, ik kan niet praten en heb een sonde in mijn keel waardoor ik continu moet overgeven.

Het is midden in de nacht.

Ik krijg pen en papier en boos schrijf ik op dat ik persoonlijk coma echt een beter idee zou vinden. Dat ik heel graag een spuitje wil om even geen pijn te voelen, niet steeds te hoeven overgeven door de sonde in mijn keel én wil slapen.

Praten lukt niet, omdat ik een tracheotomie heb gekregen vertellen ze mij. Dit is een buis die vanaf de buitenkant van je keel direct wordt aangesloten op je luchtpijp. Hierdoor word ik beademd.
Mijn man is net geweest zeggen ze. Ik heb er niks van meegekregen dus dat hebben ze vast mis. Ik heb hem namelijk van te voren nog zo gezegd dat hij vooral bij de kinderen moet blijven, ik red me wel.
De operatie op deze maandag zou hooguit een uur of zes duren en binnen een week, misschien zelfs al voor het weekend zou ik weer thuis zijn. Dat had ik mijn kinderen beloofd. Het is mijn derde operatie en dit zou voorlopig de laatste zijn.
Om 7.30 ging ik de OK in. Rond vieren had mijn man nog niks gehoord en werd hij al wat onrustiger. 21.00 uur, nog steeds niks gehoord. Hij belt mijn ouders om op de kinderen te passen en stapt in de auto naar Leiden.
Hoe moet ik straks aan mijn kinderen vertellen dat hun moeder een hersenbloeding of wat dan ook heeft gehad? Ze zijn nog bezig dus ze leeft nog, maar dit kan niet goed zijn, het is vast helemaal mis, ging er door zijn hoofd terwijl hij de lange afstand naar Leiden reed.
Om half twee ‘s nachts word ik uit de OK gereden.
Het door mij gewenste spuitje wordt gegeven en ook al word ik zo nu en dan wakker, ik ben voornamelijk “weg” tot dinsdagmorgen. Mijn neurochirurg komt langs en van hem mag de sonde er direct uit. Terwijl hij dat zegt voel ik twee handen de sonde uit mijn keel trekken, niet fijn, maar het is eruit, dat lucht op.
Ik mag van de IC af naar de Neurocare, maar moet eerst een CT scan laten maken. Ik vang iets op in de trant van, er zit nog tumor…
Een hele opgewekte verpleegkundige rijdt mij met bed naar de radiologie. Ik kan helemaal niks dus wordt door een aantal verpleegkundigen via een plank vanaf mijn bed in de scan geschoven. Hierna rijdt de verpleegkundige mij naar de Neurocare. Ze kletst honderduit, maar jeetje, zelfs liggend gereden worden in een bed is mij te veel. Elk drempeltje dreunt door, ik ben op. Kan ze niet even haar mond houden?
Ik kom aan op de Neurocare, een bekende afdeling voor mij, vorig jaar heb ik hier ook gelegen.
Dit keer ben ik goed voorbereid, ik heb oordoppen en een oogmasker bij me.

De gekte gaat beginnen!

Vorig bericht
De dag van de operatie.

2 reacties. Reactie plaatsen

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu