De dag van de operatie.

7 reacties

“Oh, wat gezellig, kom er bij”! Roep ik naar mijn chirurg als hij komt aanlopen. Ik lig op de operatietafel en heb het ontzettend naar m’n zin, ik geloof dat dat door de rustgevende medicatie komt. Wat leuk is het hier en wat een aardige mensen allemaal, denk ik bij mezelf. Een hele aardige anesthesie-assistent zet een kapje op mijn neus. “Moet ik nu iets doen? Tellen van van 10 naar 0 bijvoorbeeld?” Dat heb ik bij mijn favoriete serie “Grey’s Anatomy” gezien. Het antwoord hoor ik niet meer, ik ben al weg….
Mijn man mocht meelopen tot de deur naar de OK en weg was ik. 

Daar stond hij, alleen.

De chirurg heeft afgesproken te bellen zodra hij klaar is, maar voor 18.00 uur hoeft hij geen belletje te verwachten. 
Het is spannend wat ze gaan aantreffen. “We denken aan een chordoma, maar het kan net zo goed een uitzaaiing zijn van een vergevorderd kanker stadium wat al jaren ergens anders in uw lijf zit. Of een ander soort tumor dan de chordoma, een “betere” een die minder hardnekkig is en niet meer terug groeit als het er eenmaal uit is.” Vertelde de chirurg de avond voor de operatie, toen hij nog even bij mij langs liep. Ik sloot me af en wilde het allemaal niet meer horen.
Ik ben de eerste die op een nieuwe manier geopereerd wordt, namelijk in 3D. Mijn hoofd wordt dankzij de MRI van de dag ervoor, in 3D opgebouwd op een scherm in de OK, zodat de chirurg ook goed om de hoekjes kan kijken. Er zijn ingenieurs bij aanwezig uit Duitsland om mee te kijken. 
Het is een volle boel in de operatiekamer denk ik. 
Ik heb veel geluk met deze nieuwe techniek, want mijn tumor is als een spin overal om mijn wervels heen en ingegroeid. Door deze 3D techniek, kan mijn chirurg ook om de hoekjes kijken en dit verwijderen. Wat een klus, met een soort van kleine robottandjes knabbelen ze heel voorzichtig stukje voor stukje van de bottumor weg. Héél voorzichtig, want, al mijn zenuwen, belangrijke bloedvaten en mijn hersenstam zitten op een paar mm afstand. 
Zelf zou ik hier echt geen geduld voor hebben, wat een grote bewondering heb ik voor mijn chirurg en alle anderen die hierbij aanwezig waren. Deze mensen hebben uren voor mij vol geconcentreerd op hun benen gestaan. Niks niet even Facebook checken onder werktijd. 

Om 19.30 wordt mijn man gebeld. Er is een probleem. Tijdens het opereren schiet de laser steeds weg bij twee punten. Op die twee punten, blijkt mijn nek gebroken. Vandaar al die pijn, ik heb weken rondgelopen met een nekbreuk op twee plekken, een breuk in de atlas en een schedelbasisfractuur. Dit was niet bekend voor de operatie en nu moet er een beslissing gemaakt worden wat te doen. De chirurg en de anasthasist hebben beide een andere mening en mijn man moet nu aan de telefoon een keuze maken.
Nog een uur of vier door opereren en mijn nek direct fixeren met platen, schroeven en donorbot. Hierdoor neemt het risico dat de narcose te lang duurt en ik niet meer bij kom aardig toe. Of stoppen voor vandaag met het risico dat ik zodra ik wakker wordt mijzelf om zeep help, omdat de verwachting is dat ik door de beademingsbuis met mijn hoofd ga slaan en dan zoveel schade aanricht dat ik waarschijnlijk overlijd of verlamd raak vanaf mijn nek.
“Ik ken uw vrouw niet goed, maar ze lijkt me geen type die rustig blijft als ze onverwachts wakker wordt aan de beademing. De kans is groot dat ze met haar hoofd gaat slaan en dan is het mis.” Zegt de neurochirurg. Mijn man denkt daar net zo over en kiest voor dooropereren. Gelukkig kent hij me goed.
Mijn schedel wordt vastgezet aan mijn tweede en derde wervel, aangezien de eerste wervel grotendeels weg is, opgegeten door de bottumor. En mijn eerste wervel wordt aangevuld met donorbot. Ik zal nooit meer mijn nek goed kunnen draaien. En ik denk dat de detectoren op Schiphol flink gaan loeien als ik er aan kom. 
Om half 1 ‘s nachts zijn ze me aan het dichtmaken en is mijn chirurg klaar na een lange dag. Hij belt mijn man op dat de operatie klaar is en dat het er goed uit ziet. Hij vraagt of mijn man naar de IC wil komen ‘s nachts. Ze gaan me kort wakker maken om test uit te voeren en het lijkt hem goed mijn man erbij te hebben, zodat ik misschien wat rustiger blijf, omdat het voor mij een verrassing is dat ik wakker word aan de beademing. Normaal mag je hier als partner niet bij zijn. 
Mijn man staat er. 

Midden in de nacht op de Intensive Care.
Hij houdt zich vast aan mijn bedrand, het is heftig om te zien, verteld hij mij later. Mijn handen liggen vastgebonden en door de beademing en paniek ga ik inderdaad hard met mijn hoofd slaan, overal bloed. Ik trap met mijn benen van kwaadheid en in mijn ogen staat paniek. 
Maar, alles lijkt te werken, geen verlamming vanaf mijn nek!
Er wordt wat in mijn infuus gespoten, en ik zak weer weg.
Nu een week kunstmatige coma om mijn lichaam te laten herstellen voor volgende week. Dan wordt er via mijn achterhoofd een ander stuk van de tumor verwijderd. 

  

Vorig bericht
Over straling, maskers en Star Wars.
Volgend bericht
Spuitje alstublieft!

7 reacties. Reactie plaatsen

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu