Over straling, maskers en Star Wars.

8 reacties

 Mijn middelste is een groot Star Wars fan. Nu kan je je wellicht voorstellen dat hij daarom alles wat met mijn bestraling te maken heeft enorm cool vindt.

Ik heb een op maat gemaakt masker gekregen, waarmee ik wordt vastgeklikt op een plank tijdens de bestraling, zodat ik absoluut niet kan bewegen en ze mij op de millimeter nauwkeurig kunnen bestralen, waar hij al weken op aast. 
Deze moet en zal hij volgend jaar dragen samen met een cirkelzaag, tijdens Halloween.
Later als hij groot is, wil hij neurochirurg, dj en striptekenaar worden, hij krijgt een druk leven. 
Een paar jaar geleden toen mijn verstandskies getrokken werd, waar hij bij mocht staan, van de leuke kaakchirurg, wilde hij nog kaakchirurg worden. Vol trots liep hij nadat m’n vervloekte verstandskies er eindelijk uit was, met zijn armen vol meekregen spuiten, samen met mij het ziekenhuis uit. Wat een verwennerij! 
Zo ook in het academisch ziekenhuis waar ik afgelopen november lag. Hij mocht op de foto met de neuroloog en de verpleger. Kreeg zelfs de witte doktersjas aan en van de verpleger kreeg hij een lampje. Na deze gebeurtenis wilde hij ineens geen kaakchirurg meer worden, maar neurochirurg. Zijn droom is om nog een keer op de foto te mogen samen met de zoals hij het noemt “echte professor” neurochirurg die mij heeft geopereerd. Dat gaat vast wel een keer lukken, want ik blijf de rest van mijn leven onder controle. 
Mijn zoon verwacht een verstrooide professor met ontploft haar, dat gaat jammer genoeg wat tegen vallen. 
Ook hier in Heidelberg had mijn zoon weer geluk. Hij mocht natuurlijk niet mee de bestralingsruimte in. Wél mocht hij naast de radioloog zitten en op het beeldscherm meekijken terwijl ik bestraald werd. Wat had hij er zin in!
Maar wat viel dát tegen. 
Niks geen gekleurde Star Wars stralen door de hele kamer heen. Hun moeder lag daar maar gewoon heel saai stil te liggen mét masker op d’r hoofd en een dekentje om. Alleen aan mijn schoenen zag hij nog dat ik het was. Vertelde hij mij na afloop.
Ik had verwacht dat hij na Heidelberg radioloog zou willen worden. 
Maar ik geloof toch dat hij het op neurochirurgie houdt. 
En dat masker dat gaat na de bestralingen natuurlijk mee naar huis én in zijn verkleedkist! 

Vorig bericht
Het reddingsteam 
Volgend bericht
De dag van de operatie.

8 reacties. Reactie plaatsen

  • Caroline Bramer
    april 6, 2016 7:27 pm

    Hi Esther, ik lees je blog steeds, omdat ik deze via je moeder haar FB account voorbij zie komen. Wat schrijf je ontzettend mooi en ook grappig! Yvo en ik hebben veel aan jou en je gezin gedacht. Wat ben je sterk! Heel veel sterkte en succes nog daar!! Ik blijf je blogs lezen!! Liefs Caroline Bramer Michels

  • Hoi Esther,
    Via jouw moeder, mijn oudste vriendin, kwam ik op jouw blog. We leven met dappere jij en jouw geweldige gezin mee. Zet hem op meisje.
    Margotv

  • Tjitske Dekker
    april 7, 2016 8:08 pm

    Hallo Esther, ook ik heb via jouw moeder deze informatie gekregen om Bubbels & taart te liken. Geweldig zoals jij het allemaal op een fantastische manier omschrijft. En oh, wat hebben jullie, en jij als lijdend voorwerp, wat meegemaakt!!!Heel veel sterkte en ik blijf je volgen……..
    Tjitske

  • Lees nu net je blog dear Esther-hoe is het met je?
    We leven mee,al wonen we ver.
    Geweldig hoe je het beschrijft!
    HG Arend/Marjo Warnar(Australië)

    • Wat leuk Arend & Marjo! Het gaat goed met me. We wonen nu tijdelijk in Heidelberg omdat ik hier Carbon iron bestraling krijg. Deze bestraling is niet in Nederland te krijgen. Alleen Japan of Duitsland. Ik heb nog maar 6 bestralingen te gaan en tegen de verwachting in weinig last van bijwerkingen, dus we zijn eigenlijk lekker aan het genieten hier! De kinderen gaan hier naar school en hebben het ook naar hun zin. Hoe gaat het met jullie? Liefs Esther

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu