Het reddingsteam 

11 reacties

“Hoe kan dit!” “Wat gebeurt er!” “We laten je niet zomaar gaan hoor!”

“Waar gaat dit over, denk ik? Doe eens relaxed, ik voel me eindelijk eens heerlijk!”

Het is mijn tweede nacht op de Neurocare en eindelijk ben ik in een heerlijke diepe slaap gevallen. Op de Neurocare lig je, bijna net zoals op de Intensive Care, aan apparaten die piepen en het licht blijft 24 uur per dag aan. Waar je op de Intensive Care met twee personen op een kamer ligt met een gordijn ertussen, lig je op de Neurocare geloof ik in een soort dorp. Ik heb het met m’n eigen ogen nog niet gezien, want er zit een gordijn om mijn bed, maar ik hoor de hele nacht door veel lawaai.
Op de Intensive Care had ik in mijn hoofd zitten dat ik, zodra ik in slaap zou vallen, niet meer wakker zou worden. Dus wat ze daar de laatste nachten ook in mij spoten, ik zag elk uur voorbij trekken. Mijn chirurg verwoorde het later alleraardigst toen ik vroeg of ik erg lastig was geweest. Hij zei “Je was nogal alert.” Ik vond dat mooi omschreven.
Ik krijg een zuurstofkapje op en ik hoor iets over mijn saturatie. “Mijn wat? Laat me nou gewoon lekker met rust.” Maar nee hoor, de verpleegkundige gaat bellen. Binnen een minuut komen er twee bekende gezichten van de Intensive Care aanrennen.
Ik wil dat ze van me afblijven en vecht. Ik kan nog niet zitten of lopen, maar ineens zit ik rechtop in m’n bed. Ik zet m’n nagels in de handen van de verpleegster die mij vasthoudt. Ik vecht als een leeuw. “Blijf van me af!” Ze nemen me in de houdgreep en zuigen slijm uit mijn longen.
Mijn saturatie stijgt.
Ik ben woedend.

Ze hebben me gered.

Vorig bericht
Rokende zusters!
Volgend bericht
Over straling, maskers en Star Wars.

11 reacties. Reactie plaatsen

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu