Jarig!

10 reacties

Mijn verjaardag. 14 oktober 2015. Zevenendertig word ik vandaag. Dit zouden mijn man en ik met z’n tweetjes vieren op Ibiza. De leuke verpleegster waarmee ik veel lol heb heeft mijn bed en kamer helemaal versierd met slingers. Ik lig in het ziekenhuis. Het is een uur of zes.
De arts komt maar niet. “Dat is vast goed nieuws!” Zeg ik tegen mijn man, ouders en schoonouders die op verjaardagsvisite bij mij in het ziekenhuis zijn. “Als er iets op de MRI te zien was, kwamen ze vast direct!”

Door de openstaande ziekenhuisdeur van mijn privékamer lijkt het wel alsof ik de neuroloog wat zenuwachtig heen en weer zie lopen. Het bezoek voelt wat druk rondom mijn bed, wat niet vreemd is, mijn familie is alles behalve rustig en ik heb sinds mijn bezoek aan de manueel therapeut al dagen een verschrikkelijke zenuwpijn door mijn gezicht.

image.pngMijn moeder voelt dat aan en neemt onze drie kinderen, m’n vader en mijn schoonouders even mee naar de familiekamer op de gang. Na een paar minuten alleen met mijn man schiet de neuroloog bij ons naar binnen. Ze komt nerveus over en weet even niet waar ze moet gaan zitten. Het duurt even voordat ze zit. Het lijkt een eeuwigheid. “We hebben iets gezien op de MRI van vanmiddag”, zegt ze. “Ik dacht misschien moet ik wachten tot morgen, omdat je jarig bent, maar ik zag zoveel familie die jullie kunnen opvangen dat ik dacht, ik vertel het nu. We zien een soort van cyste in je hoofd.”

“Oh, een cyste zeg ik, die kan er vast uitgezogen worden.” “Nou, eigenlijk denken we meer aan een tumor, maar we noemen het vaak eerst een cyste anders schrikken mensen altijd direct zo ontzettend. We hebben geen idee wat voor tumor maar het ziet er niet goed uit. Morgen heeft er een andere neuroloog dienst, de MRI sturen we door naar Zwolle en zodra we meer weten horen jullie het.”

Mijn kinderen.. Verdoofd.. Bang.. Misselijk.. Hoe lang heb ik?

Vorig bericht
Chipmunk!
Volgend bericht
Rokende zusters!

10 reacties. Reactie plaatsen

  • Jeannette Kasbergen
    april 1, 2016 6:10 pm

    Lieve Esther, ik ken de grote lijnen van je verhaal omdat ik je ouders goed ken, maar wat is het aangrijpend om het van jezelf te horen. Ik leef mee met jou en je gezin en wens jullie allemaal heel veel sterkte.

  • Lieve Esther, je kent met niet maar ik ben een oud Wegener collega van je moeder. Wij hebben nog regelmatig contact vandaar dat ik op de hoogte ben wat jullie allemaal meemaken.. Ik wil je heel veel succes en sterkte wensen in Heidelberg en heb vanuit de verhalen van je moeder heel veel respect en bewondering voor je gekregen.

    Lieve Groet

    Marian Holtmaat

  • Betty Hoekstra
    april 1, 2016 8:42 pm

    Lieve Esther,
    Vorige week had ik een messenger contact met je moeder Anneke. Ze heeft me geschreven over hetgeen wat je is overkomen. Niet voor te stellen Esther, wat een klus voor je. Hoe is het nu met je? Hopelijk slaan de bestralingen goed aan en word je weer snel de oude Esther. Ik wens je heel veel sterkte ook voor je man, kinderen en familie.
    Liefs Betty (buurvrouw van je opa in Warnsveld)

    • Wat leuk! Een bericht van de vroegere buurvrouw van mijn opa! Hoe gaat het met jullie? Wij vermaken ons prima deze twee maanden in Heidelberg, ik heb 2/3 van de bestralingen er ondertussen opzitten en voel me nog steeds goed, erg fijn! Veel liefs, Esther

  • Kristina Halldorf
    april 2, 2016 8:57 pm

    Wat schrijf je er zo eerlijk en open over! Heel veel liefs en sterkte!

  • Ruth Bouwman
    april 3, 2016 7:27 pm

    Tjonge Esther, via LinkedIn zag ik dat jij deze blog schrijft… heb het gelezen, ook via FB… wat zitten jij en je gezin in een heftige periode zeg! Heel veel sterkte voor jullie.

    • Bedankt Ruth! Momenteel zijn wonen we voor twee maanden in Heidelberg voor mijn bestraling. Ik heb 2/3 er alweer opzitten, voel me goed en we hebben het hier erg naar ons zin!
      Hoe gaat het met jou? Jou dochter gaat zeker ook al naar de brugklas na de zomer, of niet? Time flies!

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu