Chipmunk!

2 reacties

“Kijk, zo zie je er nu uit!” De verpleger rijdt mij in mijn rolstoel recht voor de spiegel in de lift. Echt iets voor mij, dat er geen moment door me is heengegaan, dat ik er, en dat is zacht uitgedrukt, wat lullig uit zou zien na twee operaties binnen een week waarin ze in totaal 24 uur in mijn hoofd geopereerd hebben.
Ik ben getransformeerd tot een chipmunk. Mijn hoofd groter dan een voetbal op een afgevallen, dun lijf, met een heel klein neusje.

Ik houd mijn hoofd naar beneden tijdens de rit naar de afdeling Keel Neus en Oren. Op de polikliniek word ik neergezet in mijn rolstoel in de wachtruimte.
Het is druk.
De verpleger gaat weer terug naar de afdeling. Daar zit ik dan, in m’n pyjama, tussen allemaal mensen die ook een afspraak hebben, maar niet in het ziekenhuis liggen.
Mijn doos tissues, waarvan ik er zo’n vijf per dag verslijt in mijn handen geklemd. Ze gaan straks kijken waarom ik niet kan slikken en praten. Elk beetje spuug wat je normaal doorslikt zonder na te denken spuug ik uit in een tissue. Anders verslik ik me. Mijn grote angst is dat dat niet meer goed komt. Dat ik nooit meer gezellig vlak voor het koken even een wijntje drink met mijn man. Nooit meer met mijn kinderen kan lunchen bij bagels&beans. Nooit meer met een vriendin op een terras in de zon aan de rosé..

Nooit meer bubbels en taart.

Juist die dingen die het leven zo fijn maken.

“Daar zit je dan.” denk ik. Ik schaam me dood.
Ik lig in een academisch ziekenhuis en elke morgen komt er een delegatie van een man of tien aan mijn bed even naar mij kijken. De tumor die ik heb komt maar 1 op de 2.000.000 voor, dus ik ben een interessant geval. Co-assistenten denk ik. Leuke, knappe artsen, jonge mannen. En ik, ik kan niet praten, mijn hoofd niet optillen, mijn eigen speeksel niet doorslikken, ik kwijl, kan niet eten en drinken en op mijn achterhoofd zit geen haar meer.
Ik schuif de foto van mijn gezin in betere tijden nog iets naar voren op mijn nachtkastje. En hoop dat ze mij toch nog zien als mens, als vrouw. Zo voel ik me niet. Ik voel me een beestje. Mijn bed is de kooi en de neurocare de dierentuin.

Volgend bericht
Jarig!

2 reacties. Reactie plaatsen

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Menu